Duanın Kuran’daki anlamı öncelikle ibadettir.
   Ayrıca, müminin kendi ihtiyaç ve güçsüzlüğünün idraki ile, Tanrı’nın yüceliğine sığınarak ondan yardım dilemesi, bir şey istemesidir.
   Dua öncelikle Tanrı’nın varlığını, birliğini övmek olduğu için, önemli bir ibadettir. Genel olarak vakte bağlı ibadetlerinde kusur edebilen insanlar, dualarında kusur etmezler. Kuran’da, duaların kabul edileceği sözü verilmiş, duası kabul edilenlerden örnekler verilmiş, dua edenler övülmüştür.

   Müminler isimli surede Allah, ''Bana dua edin, kabul edeyim'' (60), ''Ben çok yakınım, dua ettiği zaman dua edenin dileğine karşılık veririm'' demiştir.

   Hz. Peygamberin ifadesi ile dua ibadetin özüdür ve Yüce Allah buyurmuştur ki, kulum bana iki elini kaldırıp dua ederse, onu geri çevirmekten utanırım. Bağıra çağıra dua edenleri Hz. Peygamber ayıplamış, ''Sizler ne sağır birine ne de uzakta olan birine sesleniyorsunuz'' demiştir. Şu halde duaların Allah’a ulaşması için mesafeler kat etmelerine gerek yoktur, daha biz söylerken ulaşır. Dua için isteğini gönülden geçirmek bile yeter. Sessizlik içinde yakarış, her türlü bağırıp çağırmadan daha güçlüdür.
   Duada ahlaka ve dine aykırı istekte bulunmak, beddua etmek saygısızlıktır.

    Duanın kabulü için bazı tavsiyeler vardır.

   Mesela, oruç günleri, kandil geceleri, namaz sonları vb. uygun vakitleri değerlendirmek, Allah adı ile başlayıp, gerekli ise pişmanlık ve tövbe ile devam edip, isteği sığınma sözlerinin sonuna bırakmak, düzgün ve duygulu kelimeleri seçmek, isteğini farklı sözlerle tekrarlamak, kabul olacağına inanmak.

   İslam geleneğinde toplu dualara önem verilmiştir, hemen her çeşit birliktelik dua ile sonlandırılır veya dua için özel törenler düzenlenir. Zaten törenli bir ibadet olan namazın hemen her hareketinde dua vardır